Λιγότερα πλαστικά στην θάλασσα

– Σακούλα! – Εντάξει, βγήκε! Κλισέ διάλογος πλωριού-τιµονιέρου στον αγώνα. Μάλιστα, το «Σακούλα!», από µόνο του, δεν λέει κάτι. Ο καλός πλωριός πρέπει να πει στον οδηγό τι να κάνει για να την αποφύγει και ο οδηγός να είναι σε εγρήγορση ώστε να αντιδράσει άµεσα. Το ίδιο και οι trimmer.

Οι σακούλες και τα πλαστικά στη θάλασσα είναι τόσο πολλά που, συχνά-πυκνά, αν δεν έχουµε τον νου µας, πιάνονται στην καρίνα ή το τιµόνι και µέχρι να το πάρουµε χαµπάρι και να «ξεφορτωθούµε» το σκουπίδι που πιάσαµε από κάτω, έχουµε χάσει την κούρσα. Συνεπώς, πρέπει να έχουµε τα µάτια µας δεκατέσσερα όσο τρέχουµε αγώνα, αλλά και πριν από κάθε αγώνα να γίνει διαδικασία το να κάνουµε ανάποδα, ώστε αν κάτι έχει πιαστεί χωρίς να το έχουµε καταλάβει, όσο περιµένουµε να ξεκινήσει ο αγώνας να καθαρίσει.
Μήπως όµως, καλύτερα, να είχαµε τον νου µας προκαταβολικά; Αν και το µεγαλύτερο ποσοστό των πλαστικών που καταλήγουν στη θάλασσα προέρχονται από τη στεριά, υπάρχουν πράγµατα που οι ιστιοπλόοι θα µπορούσαµε να κάνουµε ώστε να βοηθήσουµε; Παρότι η ιστιοπλοΐα είναι από µόνη της µια οικολογική πρακτική, και ο ιστιοπλόος –σε µια µαρίνα αλλά και στη θάλασσα– ο πιο οικολογικά συνειδητός και καθαρός, ίσως τελικά να µπορούµε να κάνουµε το… extra mile!

• Το πρώτο –και ίσως το πιο βασικό– που µπορούµε να κάνουµε είναι να µην αδιαφορούµε για οτιδήποτε πλαστικό βλέπουµε. Να µην περνάµε δίπλα του και να το αφήνουµε. Είµαστε άνθρωποι που είµαστε συνέχεια στη θάλασσα. Είναι µεγάλες οι πιθανότητες να δούµε γύρω µας, είτε στην πλεύση είτε στο ρεµέτζο µας, πολλά πλαστικά. Ένα να µαζέψει ο καθένας µας και να το πετάξει στα σκουπίδια ή να το ανακυκλώσει, η διαφορά θα γίνει. Αν το κάνουµε διαδικασία, όταν βλέπουµε κάτι να το µαζεύουµε, η διαφορά θα είναι ακόµη µεγαλύτερη.

• Όταν τρέχουµε αγώνα, φιµώνουµε τα µπαλόνια µας. Εδώ µας πρόλαβε η Παγκόσµια Οµοσπονδία Ιστιοπλοΐας και απαγόρευσε ήδη τη χρήση πλαστικών. Πλέον, τα µπαλόνια έχουν επάνω Velcro ή άλλα συστήµατα από το ιστιοραφείο, τα οποία κρατούν το µπαλόνι φιµωµένο και βοηθούν στο να µην πετιούνται στη θάλασσα σε κάθε καβατζάρισµα 20-30 λαστιχάκια που σπάνε µε το άνοιγµα. Παρότι στον αγώνα αν σε δουν να χρησιµοποιείς ακόµα λαστιχάκια, θα σε ακυρώσουν, µήπως υπάρχουν κάποιοι σε συνθήκες κρουαζιέρας που ακόµη χρησιµοποιούν λάστιχα ή µαλλί ή οτιδήποτε άλλο πλαστικό;

• Η µεγαλύτερη ίσως χρήση πλαστικών επάνω στο σκάφος είναι τα εµφιαλωµένα νερά. Υπάρχει περίπτωση από λάθος (π.χ. από ένα κύµα) να φύγει κάποιο στη θάλασσα. Αλλά και η χρήση τους από µόνη της επιβαρύνει το περιβάλλον. Γιατί να µη χρησιµοποιούµε επαναχρησιµοποιούµενα παγούρια; Γιατί να µην περιορίσουµε στο ελάχιστο τη χρήση τους; Το ίδιο µπορούµε να κάνουµε και µε τα σάντουιτς του αγώνα. Τα συσκευασµένα σε πλαστική συσκευασία βολεύουν πολύ, γιατί διατηρούνται και παραµένουν και στεγνά, αν χρειαστεί. Όµως, µπορούµε να πάρουµε σάντουιτς χωρίς πλαστική συσκευασία από έναν φούρνο και να τα διατηρήσουµε, αντίστοιχα, µέσα σε ένα στεγανό κουτί.

• Τα πανιά µας περιέχουν ένα µεγάλο ποσοστό πλαστικού. Όταν παλιώσουν, τι τα κάνουµε; Τα πετάµε; Μήπως να τα γυρίσουµε στον ιστιοράπτη µας και να µας τα κόψει, να τα κάνει τσάντες για το πλήρωµα; Μήπως να τα δώσουµε σε µιαν άλλη οµάδα να τα χρησιµοποιήσει που δεν έχει τόσο µεγάλες απαιτήσεις από τα πανιά της; Το ίδιο και µε όλο τον παλιό πλαστικό εξοπλισµό του σκάφους µας.

• Οι ταινίες που χρησιµοποιούµε είναι άλλη µία πηγή πλαστικού στη θάλασσα. Ο συχνός έλεγχος στα σηµεία όπου έχουµε βάλει ταινία από τη µία προφυλάσσει το περιβάλλον –γιατί θα την προλάβουµε πριν ξεκολλήσει–, από την άλλη θα προστατέψουµε καλύτερα και αυτό που αρχικά θέλαµε να προστατέψουµε βάζοντας ταινία, γιατί θα σιγουρευτούµε ότι αυτή είναι στη θέση της.

• Πολύ συχνά, ψωνίζουµε για το σκάφος. Όταν πάµε για ψώνια, να φροντίζουµε να έχουµε µαζί µας υφασµάτινες επαναχρησιµοποιήσιµες µεγάλες σακούλες. Όχι για να γλιτώσουµε τα 4 λεπτά/σακούλα του σουπερµάρκετ, αλλά για να µειώσουµε πραγµατικά τη χρήση της πλαστικής σακούλας.

• Ο χάρτης επάνω στο deck δεν έχει πια κανένα λόγο ύπαρξης. Οι µοντέρνοι χάρτες είναι πλαστικοί για να αντέχουν το νερό και, αν από λάθος τούς αφήσεις κάπου, έχουν το κακό συνήθειο να «θέλουν να πάνε για µπάνιο»… Κάνε navigation µε το plotter ή ακόµη µε το κινητό. Άσε τον χάρτη µόνο για την περίπτωση που όλα τα υπόλοιπα καταστραφούν. ∆ηλαδή ποτέ.

Τα παραπάνω είναι µερικά µόνο παραδείγµατα. Κάθε ιστιοπλόος µπορεί να σκεφτεί ακόµη περισσότερους τρόπους για να γίνει ο ίδιος παράδειγµα για τον διπλανό του, ώστε να µειώσουµε τη χρήση των πλαστικών στη θάλασσα. Σε επίπεδο οµίλων/µαρινών, µπορούν επίσης να γίνουν πράγµατα ώστε να υποστηριχθεί η διαδικασία αυτή.
Σε προσωπικό επίπεδο, θα πρέπει να µας γίνει συνείδηση, κάθε φορά που ακουµπάµε κάτι πλαστικό και είµαστε σε θαλάσσιο

περιβάλλον, να σκεφτόµαστε πως την επόµενη φορά θα χρησιµοποιήσουµε κάποιο υποκατάστατο χωρίς πλαστικό ή, αν αυτό είναι αδύνατο, το πώς θα σιγουρέψουµε ότι αυτό δεν θα βρεθεί από λάθος στη θάλασσα.

Για να δούµε, µπορούµε;

O Άκης Τσαρούχης είναι εκπαιδευτής στο Sailing Spot του Ιστιοπλοϊκού Οµίλου Πειραιώς. Από 7 χρόνων τρέχει µε οτιδήποτε, από Optimist µέχρι 80άρια maxi, µε σηµαντικές επιτυχίες σε παγκόσµιο, πανευρωπαϊκό και πανελλήνιο επίπεδο.

Επικοινωνία

Λ. Αλίμου 68, Aθήνα, 174 55

T. +30 210 98 20 114

F. +30 210 98 41 130

E. info@plefsimag.gr

Νέα Άρθρα

26 Φεβρουαρίου 2019
26 Φεβρουαρίου 2019

Plefsi Social

©2019 Plefsi. All Rights Reserved. κατασκευη ιστοσελιδας - XTD

Search