Υποβρύχιες ιστορίες

Ο διάσημος Ιταλός φωτογράφος Francesco Pacienza είναι ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από πολλές εντυπωσιακές φωτογραφίες του υποβρύχιου κόσμου, ενώ πρόσφατα διακρίθηκε με το πρώτο βραβείο Ocean Art 2016. Καλεσμένος του περιοδικού Plefsi, για να παρακολουθήσει το Skiathos Palace Cup 2017, δεν έχασε την ευκαιρία να απαθανατίσει με τη φωτογραφική του μηχανή εκπληκτικές εικόνες από τον βυθό του πανέμορφου νησιού του αρχιπελάγους των Σποράδων.

Μαζί μας μοιράζεται τις εμπειρίες και τις εικόνες του: «Πρώτη φορά στην Ελλάδα, σκέφτηκα να βουτήξω στα βαθιά νερά για να ανακαλύψω τις ομορφιές του θαλάσσιου βυθού, γι’ αυτό έφερα μαζί μου όλο τον υποβρύχιο φωτογραφικό εξοπλισμό. Είχα προγραμματίσει να κάνω τέσσερις ή περισσότερες καταδύσεις, αλλά, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών, έπρεπε να αλλάξω τα σχέδιά μου και, δυστυχώς, θα μπορούσα να βουτήξω μόνο μία μέρα.

Πήγαμε για την πρώτη κατάδυση προς το νησί Ρέπι, γνωστό στους ντόπιους ως Τρυπητή. Κατά τη διάρκεια της πλεύσης, η διαφάνεια των νερών ήταν εκπληκτική και μπορούσα να θαυμάσω το τεράστιο λιβάδι της Ποσειδωνίας. Η Ποσειδωνία είναι γένος μονοκοτυλήδονων ανθοφόρων φυτών. Αν και ανήκει στα αγγειόσπερμα φυτά, φυτρώνει στον βυθό της θάλασσας. Απαντάται στη Μεσόγειο θάλασσα και στις νότιες και δυτικές ακτές της Αυστραλίας. Στην περιοχή της Μεσογείου φυτρώνει το είδος Posidonia oceanica, που σχηματίζει εκτεταμένα πυκνά υποθαλάσσια λιβάδια, τα οποία θεωρούνται μεγάλης περιβαλλοντικής σημασίας. Ανάλογα με τη διαύγεια του νερού, βρίσκεται σε βάθος από ένα μέτρο έως 35 μέτρα.

Δεδομένου του ότι η πλεύση ήταν αργή, σαν μια ευχάριστη βόλτα, μπορούσα να θαυμάζω τον βυθό με τα κρυμμένα κοσμήματά του κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Όταν φτάσαμε σε έναν γραφικό κόλπο, από τους ψηλούς βράχους μάς χαιρέτισε ένα μεγάλο σμήνος από πανέμορφους γλάρους. Καταδυθήκαμε, και η διαφάνεια του νερού ήταν τέτοια που μας έκανε να ξεχνάμε εντελώς τον κακό καιρό των τελευταίων ημερών. Ξεκινήσαμε την κάθοδο πάνω από ένα απέραντο λιβάδι Ποσειδωνίας, όπου σταμάτησα για μια στιγμή, για να τραβήξω κάποιες φωτογραφίες σε φυσικό φως.

Είχαμε τον τοίχο στα αριστερά μας, βράχια από μπετονίτη (πέτρωμα που σχηματίζεται από την εξαλλοίωση όξινων ηφαιστειακών πετρωμάτων), που καλύπτονταν παντού από ζωντανά χρώματα αφρωδών σφουγγαριών. Στα 35 μέτρα, ο συνοδός μου μού ζήτησε να τον ακολουθήσω σε ένα από τα πελεκητά πετρώματα, μέσα από τα οποία αναδύονταν μοναδικές αποικίες κοραλλιών. Τα κόκκινα Paramuricea clavata (ένα είδος μαλακών κοραλλιών), τα κόκκινα αλκυονοειδή οκτωκοράλλια, τα χρυσοκίτρινα υπέροχα κοράλλια Savalia savaglia, αλλά και το «ψεύτικο» μαύρο κοράλλι, ήταν ένα εντυπωσιακό θέαμα, έτσι όπως ήταν εντελώς αφρισμένο.

Καθώς έψαχνα για την καλύτερη γωνία λήψης, που θα αναδείκνυε με τον καλύτερο τρόπο την ομορφιά αυτών των ζωντανών οργανισμών που στέκονται απέναντι στο μπλε φως που προέρχεται από την επιφάνεια, σκέφτηκα το τεράστιο προνόμιο που έχουν οι δύτες να απολαμβάνουν από κοντά τα θαύματα της φύσης.

Αλλά ο βυθός έχει τους δικούς του κανόνες, ένας από τους οποίους ονομάζεται «κατώτατος χρόνος ως προς τον χρόνο αποσυμπίεσης». Ο υπολογιστής μου σημείωνε ήδη 16 λεπτά, ήταν λοιπόν ώρα να ξεκινήσω την ανάδυση, χωρίς όμως να έχω πραγματικά απολαύσει όσο θα ήθελα όλη αυτή τη μεγαλοπρέπεια.

Κατά τη διάρκεια της ανάδυσης, εντόπισα ότι υπήρχαν πολλά ακόμη ενδιαφέροντα σημεία για φωτογράφιση, τα οποία δεν έπαψα να περνάω στην κάρτα μνήμης της φωτογραφικής μου μηχανής. Επιστρέφοντας στο σκάφος, τραβήξαμε την άγκυρα και ξεκινήσαμε για το δεύτερο σημείο καταδύσεων: το νησί Τσουγκριάκι. Ο συνοδός μου είπε ότι σε αυτό το σημείο, σε βάθος 20 μέτρων, ο βυθός χαρακτηρίζεται από την έντονη παρουσία ψαριών και πολλών μικροσκοπικών οργανισμών. Έτσι, αποφάσισα να αλλάξω την προηγούμενη ρύθμιση, από ευρεία γωνία φωτογραφίας, σε αυτήν της μακροφωτογραφίας.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, μιλήσαμε για τα πολλά λιβάδια της Ποσειδωνίας, που καλύπτουν τον βυθό της Σκιάθου, και οι συνεπιβαίνοντες στο σκάφος μού είπαν ότι ήταν ευρέως διαδεδομένα σε όλα σχεδόν τα νησιά της Ελλάδας. Τους εξήγησα τη σπουδαιότητα αυτού του φυτού, που με τις ρίζες, τα φύλλα, τα λουλούδια και τα φρούτα του καλύπτει ολόκληρο το θαλάσσιο οικοσύστημα, παράγοντας το συνολικό οξυγόνο που υπάρχει στη θάλασσα, και χωρίς το οποίο κανένας οργανισμός δεν μπορεί να ζήσει.

Το Plefsi είναι σίγουρα το πιο σημαντικό περιοδικό στον χώρο του yachting και θέλω να χρησιμοποιήσω αυτές τις σελίδες για να προβάλω ένα μήνυμα ευαισθητοποίησης σε όλους τους λάτρεις των σκαφών: να προσέχουν όταν ρίχνουν την άγκυρά τους και όταν φεύγουν αν βρίσκονται κοντά σε ένα λιβάδι Ποσειδωνίας. Το σχίσιμο ή το τέντωμα μερικών εκατοστών της Ποσειδωνίας σταματά την καλλιέργεια και οι γύρω περιοχές θα πεθάνουν κάτω από ένα τέτοιο στρες.

Η Ποσειδωνία, εκτός από την παραγωγή οξυγόνου για τους ζωντανούς οργανισμούς της θάλασσας, αποτελεί αποτελεσματικό φράγμα κατά της διάβρωσης των ακτών και σπάει την κίνηση των κυμάτων, που διαφορετικά θα έφθαναν στην ακτή με μεγαλύτερη δύναμη.

Φτάσαμε στο νησί Τσουγκριάκι, που ήταν το δεύτερο προκαθορισμένο σημείο κατάδυσης. Φορέσαμε τον εξοπλισμό μας, καταδυθήκαμε αμέσως και εντυπωσιαστήκαμε από τα πανέμορφα χρυσοκίτρινα κοράλλια, αλλά και τα υπέροχα χρώματα του Peltodoris atromaculata, που είναι ένα είδος θαλάσσιου γυμνοσάλιαγκα, ένα μαλάκιο κοινώς γνωστό ως «θαλάσσιος ίππος». Κοιτάξαμε γύρω με μεγάλη προσοχή ελπίζοντας να δούμε το σφουγγάρι συμβίωσης αυτού του γυμνοσάλιαγκα, αλλά δεν είδαμε κανένα δείγμα του.

Τα μαύρα σφουγγάρια Sacotragus foetidus, που απλώνονται σαν χαλί σχεδόν πάνω σε όλα τα βράχια, τράβηξαν την προσοχή μου. Τα κοίταξα προσεκτικά, επειδή είναι τα αγαπημένα σφουγγάρια των γυμνοβραγχίων (μια ομάδα θαλάσσιων γαστερόποδων μαλακίων που ρίχνουν τα κελύφη τους μετά το στάδιο των προνυμφών τους. Είναι γνωστά για τα εξαιρετικά χρώματα και τις εντυπωσιακές μορφές τους). Τα γυμνοβράγχια Trapania lineata και Trapania maculata τρέφονται με αυτά τα μαύρα σφουγγάρια, ενώ τα προτιμούν για να τοποθετούν εδώ τα αυγά τους.

Το φως που έρχεται από την επιφάνεια δημιουργεί πολύ όμορφες αντανακλάσεις και μας βοηθά να βλέπουμε ακόμη και χωρίς τη χρήση φακών. Κάποια στιγμή, εντυπωσιάστηκα από ένα πολύχρωμο «νήμα» που κινήθηκε σε ένα σφουγγάρι Ircinia. Ήταν ένα όμορφο δείγμα του Turidilla hopei, ενός γαστερόποδου μαλακίου που ανήκει στην οικογένεια saccoglossus, το οποίο περπατούσε γύρω από τα διάφορα υποστρώματα που συναντούσαμε στο μονοπάτι αναζητώντας φαγητό. Ενώ φωτογράφιζα αυτό το δείγμα, το μέγεθος του οποίου είναι περίπου δύο εκατοστά, είδα δύο ακόμη πιο μικρά δείγματα.

Τράβηξα την προσοχή του συνοδού μου δείχνοντάς του αυτό το μικρό ον που περνούσε, και το έκπληκτο βλέμμα του ήταν το καλύτερο σχόλιο για αυτήν την εξαιρετική ομορφιά. Συνεχίσαμε να τριγυρίζουμε στους βράχους που ορθώνονταν στον αμμώδη λευκό βυθό, προς αναζήτηση και άλλων μικρών κατοίκων. Αμέσως μετά, είδα ένα όμορφο δείγμα του Felimare picta, μια πολύ όμορφη φιγούρα γυμνοβραγχίου, το σώμα του οποίου έμοιαζε σαν κάποιος να το είχε ζωγραφίσει. Αυτό το είδος είχε ένα μπλε σώμα με χείλια και κηλίδες σε έντονο κιτρινόχρυσο χρώμα, αλλά υπάρχει και σε πράσινη παραλλαγή.

Το κρύο άρχισε να γίνεται αισθητό, η θερμοκρασία του νερού ήταν στους 16 βαθμούς, οπότε ήταν ώρα να επιστρέψουμε. Στο μυαλό μου έτρεχαν εικόνες και αισθήσεις από αυτές τις δύο εντυπωσιακές καταδύσεις. Οι λέξεις θα ήταν λίγες για να περιγράψουν αποτελεσματικά τις ομορφιές αυτών των βυθών, αλλά ήταν αρκετές για να με ενθαρρύνουν να επιστρέψω, ίσως τον Σεπτέμβριο, που το νερό θα είναι πιο ζεστό.

Κείμενο-φωτογραφίες: Francesco Pacienza

[gallery link="file" ids="4448,4434,4433,4432,4431,4430,4429"]

Επικοινωνία

Λ. Αλίμου 68, Aθήνα, 174 55

T. +30 210 98 20 114

F. +30 210 98 41 130

E. info@plefsimag.gr

Νέα Άρθρα

26 Φεβρουαρίου 2019
26 Φεβρουαρίου 2019

Plefsi Social

©2019 Plefsi. All Rights Reserved. κατασκευη ιστοσελιδας - XTD

Search